روح ما از چه روان گشت به ماواي دگر      ما نبــــوديم حبيبــــان وفـــادار مگـــر

مگر اين بـاغ نيـارست تمنــاي شمــا        كه به جنات نظر كرده و رفتي تو پــدر

همــه يـــاران نگرانند و پريشان حالند        سينه و خاك بكوبند و بريزند بـه سـر

بر مزار تو چنان خواهر مظلوم گريست       كاسمان غبطه همي خوردوبباريدگهر

همه دانندچه كردي وچه ماندازتوبه جا      عــارفان را بشناسند به اعمال و اثــر

جاوداني به ابــد در دل مــا ســرور ما        ديدگان جمله به سيماي تو دارندنظر

شده بي تاب دل و سربه گريبان داريم       خانه خاموش كه سالاربرفته ست سفر

صاعقه كلبه و كاشانه ما بــر هــم زد        برق حسرت به دل آوردوبرانگيخت شرر

حــذر از مـــدعيـــان لب ديـــوارم بــود        ولي افسوس مراداغ توبشكست كمر

آتش انداخته اي در سـر يــاران ، امـا        آتش افتــاد مـرا از غم هجرت به جگر

ازصداي سخنت مستم وبي خويشتنم       تو كه بودي پدر ! ها بشرّ كيف بشـر