خدايــا دراين قربــت بي كســي       چــه ســـازيم ســوز غريبـــانه را

بقيــع يــك طرف؛يـك طرف آفتاب       چرا سايــه اي نيست كاشانه را

كنـــاربقيـــع قلبــم ازسينـه كند        تمــاشــا نمــودم چـــو ويـرانه را

ززهرا(س)خبر نيست اينجا چرا؟       چــه ســازيم ما ظلــم بيـگانه را

علي جان تو صبـر خــدا داشتي        بنـــازم مــن آن شيـــر مردانه را

عــزيـــز است خـاك مدينه؛چرا؟        نهــان كــرده چون درّ يكــدانـه را

در ايـن خاك زهــرا ز مــرگ پـدر         پــر از نـاله كـرده است پيمانه را

براين خاك اشك علي ريخته است     چو مي شسته پهلوي ريحانه را

مدينه به يادحسين و حسن(ع)         دهــد بـوي گــل هاي گـلخانه را

مـــرا بــال پــرواز كـــويت نـبــود        تو خواندي سوي خويش پروانه را

                          (ح . م . پرو.از)

                               مدينه منورّه – جمعه 19/4/1382

                                     مقابل مسجد النّبي (ص)