ای سوختگان عیان بگیرید        بـر پیکـــر عاشقــان بگیـــرید

پیـراهن مهر چاک ســـازید        نــرگس ز غبـــار پـاک سازید

گــلگونه کنیــد گــونه ها را        زآن غم که رسید مصطفی را

با آل خـدا چه ظلم ها شد        تا باطل و حق ز هم جدا شد

یــک قافله نـــور بـی محابا        می رفت به ســوی وادی لا

آنجا که حقیقت زمان بــود         آنجا که زمینش آسمــان بود

ای کربـبـلا تو زخــم نــاری         آتشگــه سینــه ی هـــزاری

صبــر از کف آسمان ربودی        طاقت ز دل جــهان ربــــودی

عطر از نفس گلاب جوشید        خاک تو لباس سرخ پــوشید

یکســـوی تمــام آرزو بــود         یکســــوی خــدای را عدو بود

سـالار سپید سرخ قــامت        شمشیـــر ستیز تا قیـــامت

فریـــاد نیـــاز پـــاک بـــودن        «هیهات»به لفظ جان سرودن

سرمـایه شعر ســـوگواران        و آن روح لطیف و نـــرم باران

پیمـــان خـدای را وفــا کرد        در بحر زلال خون شنـــا کرد

           ***                                                                    ادامه شعر